എണ്ണയുടെ കാശുകൊണ്ട്  ഞങ്ങള്‍ 
വെണ്ണയുടെ പടം വരച്ചു 

ചാനല്‍ വാര്‍ത്ത

കൊലപാതകത്തിന്റെ രക്ത കറ ചുമരില്‍ പതിഞ്ഞിരുന്നു 
ചാനലുകള്‍ വിളിച്ചു കൂവി .....

അതിനു ശേഷം പരസ്യമായിരുന്നു 

നോ കറ.. നോ പാട് ..........

ബിനായക് സെൻ

ബിനായക് സെൻ,
അവരുടെ കണ്ണുനീർ ജൈവികം അല്ല
എന്നു നീ അവരെ പഠിപ്പിച്ചു
അവരുടെ പുറത്തു വീണ ചാട്ടവാർ
ദൈവികമല്ല എന്നും നീ പഠിപ്പിച്ചു
നിലവിളിക്കുന്ന കൈകൾ നീ
മുറുകേപ്പിടിക്കുന്ന മുഷ്ടികളാക്കി മാറ്റി

ബിനായക് സെൻ
വിഡ്ഡികൾക്കറിയില്ല
അവരുടെ ജെയിലുകൾ നമുക്ക്
തികയാതെ വരുമെന്ന്

ബിനായക് സെൻ
വിഡ്ഡികൾക്കറിയില്ല
നമ്മുടെ നെഞ്ചിൻ കൂടുകൾക്ക്
അവരുടെ വെടിയുണ്ടകൾ
തികയതെ വരുമെന്ന്

ബിനായക് സെൻ
വിഡ്ഡികൾക്കറിയില്ല
അവർ നിർമ്മിച്ച കൊലകയർ
നമുക്ക് തികയാതെ വരുമെന്ന്

എന്നെക്കുറിച്ച്

പൂവള്ളി മനക്കൽ ശങ്കരന്മാരുടെയോ

പുത്തേഴത്ത് നാലുകെട്ടിലെ വരാന്തകളുടെയോ

കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി തറവാടിന്റെ പ്രൌഡിയുടെയോ

ഒറ്റപ്പാലത്തെ കാച്ചിയ എണ്ണയുടെയോ

തലമുറബന്ധങ്ങൾ എന്നിലില്ല

കറവക്കാരൻ ബാഹുലേയന്റെ(എന്റെ അച്ഛൻ)

ഇല്ലായ്‌മകിളിലൂടെ പിച്ചവെച്ചതിനൽ

കടൽ കടന്നു മരുഭൂമിയോടേറ്റുമുട്ടി

നേട്ടങ്ങൾ കൊയ്ത അമ്മാവന്മാരുടെ

ഔദാര്യത്തിന്റെ വളയത്തിലേക്ക്

ബാല്യം ഒതുക്കേണ്ടി വന്നു

അവയവങ്ങളും അറിവുകളും കുറച്ചു വളർന്നപ്പോൾ

എന്റെ ഗ്രാമമായ വാടാനപ്പള്ളിക്കപ്പുറം

മറ്റൊരു ലോക മുണ്ടെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ

ഒരു ദിവസം രാത്രി ഞാൻ ഇറങ്ങി

പുറപ്പെടുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ

ബോംബെ എന്നാൽ ധർമേന്ദ്ര ആയിരുന്നു

പക്ഷെ വീറ്റി സ്റ്റേഷൻ(ബോംബെ )

എന്നെ ധർമ്മക്കാരനാക്കി മാറ്റി

ഗണപതി പൂജയുടെ പ്രസാദവും

ഭഗവാന്റെ പ്രീതിക്കായ്‌ റോട്ടിൽ എറിഞ്ഞുടക്കുന്ന

തേങ്ങാ കഷ്ണങ്ങളും

പിശാചിന്റെ ബാധയകറ്റാൻ

കടകളുടെ മുന്നിൽ കെട്ടി തൂക്കിയിടുന്ന ചെറുനാരങ്ങയും

നഗരം എനിക്ക് വേണ്ടി മാറ്റിവച്ചു

റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ അരികില്‍ കിടന്നിരുന്ന

അനാഥ ശവത്തിനു നേരെ ആരൊക്കെയോ എറിഞ്ഞ

ചില്ലറകളിൽ നിന്നും ഒരു രൂപ ഞാന്‍ അടിച്ചു മാറ്റി

ഒരു വടാപാവ് വാങ്ങിച്ചു തിന്നു,

സ്റ്റേഷനിലെ വെളിച്ചമില്ലാത്ത മൂലകളിൽ

ഒരു ദീദി സ്വന്തം മാംസം വിൽക്കുമ്പോൾ

അവരുടെ തന്തയില്ലാത്ത കുഞ്ഞ്

എന്റെ കൈകളിൽ കിടന്ന് കരഞ്ഞു

പ്രതിഫലത്തിന്റെ ഒരു പങ്ക് രണ്ടു രൂപ

എനിക്ക് തന്നപ്പോൾ അന്ന് രാത്രി ഞാൻ

മൂന്നു വടാപാവ് തിന്നു കിടന്നുറങ്ങി

എംസ് സുബ്ബലക്ഷ്മിയുടെ

സുപ്രഭാതം കേട്ടല്ല ഞാൻ ഉണർന്നത്

പോലീസുകാരന്റെ ലാത്തിയുടെ

ചൂട് കൊണ്ടായിരുന്നു

ഇറങ്ങിയോടി.. അടുത്ത താവളം തേടി .

ചാവക്കാട്ട് കാരനായ ഹോട്ടലുടമക്ക് എന്നോട്

ദയ തോന്നിയതു കൊണ്ടാകാം

എനിക്കവിടെ ഒരു പണി കിട്ടി..

ഒരു ഡെറ്റോൾ സോപ്പ് എനിക്ക് തന്നു കൊണ്ട്

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു

നാന്നായി സോപ്പ് തേച്ചു കുളിക്കുക

വൃത്തിയും വെടിപ്പും വേണം

റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനുകൾക്കും തെരുവുകൾക്കും വൃത്തിയില്ല

എന്നദ്ദേഹത്തോട് പറയാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല ,

"അങ്ങനെ ഞാൻ വൃത്തിയുള്ള വനാകാനുള്ള ശ്രമം" തുടങ്ങി

ആധിപത്യം

ആദ്യം ഞാൻ അവൾക്ക്

പിന്നാലെയാണ് നടന്നത്

അവളുടെ മുന്നിൽ

തല കുനിച്ച്‌ പ്രേമം അറിയിച്ചു

അഗ്നിക്ക് ചുറ്റും

വലം വെക്കുമ്പോൾ

അഹങ്കാരത്തോടെ

ഞാൻ തല ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു

എന്തെന്നാൽ...

അപ്പോൾ അവൾ

എന്റെ പിന്നിലായിരുന്നു

(1996ൽ എഴുതിയത്.

മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പിലേക്ക്

അയച്ചിരുന്നു

പ്രസിദ്ധികരണ

യോഗ്യമല്ലാത്തതിനാൽ

തിരിച്ചു വന്നു )

പറയരുതാത്ത കഥ

മൂളൽ നിന്നെ കേൾപ്പിച്ചു

അലറൽ നിന്നിൽ നിന്നും

മറച്ചുവെച്ചു

അത് ദുർദേവതകളാണ്

ഞാൻ പറഞ്ഞു

നീ കാറ്റാണ്

ഇളം കാറ്റായ് എന്നെ

തലോടി സുഖിപ്പിക്കന്നം

പക്ഷേ..

കൊടുംകാറ്റ് ഗ്രാമങ്ങളെ

നടുക്കിയ കഥ

ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്നും

മറച്ചു വെക്കും

നീ ദീപമാണ്

പ്രകാശം ചൊരിഞ്ഞ്

എന്റെ വഴി തെളിക്കണം

പക്ഷേ..

ചെറിയ ദീപം

വലിയ അഗ്നിയായ്

പുരങ്ങൾ ചുട്ടെരിച്ച കഥ

ഞാൻ നിന്നെ കേൾപ്പിക്കില്ല

നീ നദിയാണ് ..

മന്ദമായ് ഒഴുകുന്ന നദി

പക്ഷേ..

അലറിക്കൊണ്ട് ഗതിമാറിയ നദി

മഹാസംസ്ക്കാരങ്ങളെ

ഇല്ലായ്മ ചെയ്ത കഥ

നിന്നില്‍ നിന്നും

ഞാൻ മറച്ചു വെക്കും

നീ സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടവളല്ലേ

അതിനാൽ ഞാൻ നിനക്ക്

അതിരുകൾ തീർക്കുന്നു

എങ്കിലേ

എനിക്ക് നിലനിൽക്കാനാവൂ....

(1997ൽ എഴുതിയത്.

ഭാഷപോഷിണിയിലേക്ക് അയച്ചിരുന്നു

"പ്രസിദ്ധികരണ യോഗ്യമല്ലാത്തതിനാൽ"

തിരിച്ചയച്ചു)

റോഡും ഗട്ടറും

മുപ്പതു വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന

പതിനാറുകാരി സൌന്ദര്യ സോപ്പ്

നിർമ്മിച്ചാണിറങ്ങി വന്നത്

പേന നിർമ്മിച്ചവന്

എഴുത്തറിയില്ലായിരുന്നു

കീറച്ചാക്കിൽ കിടന്നുറങ്ങിയത്

പട്ടുനെയ്യുന്നവനായിരിക്കാം

കാരണം

വൃത്തിയുള്ള റോഡുകൾക്കിരുവശവും

വൃത്തികെട്ട ഗട്ടറുകളും ഉണ്ടാകണം

(1998ല്‍ എഴുതിയ കവിത.

സമകാലികമലയാളത്തിലേക്ക്

അയച്ചിരുന്നു

"പ്രസിദ്ധികരണ യോഗ്യമല്ലാത്തതിനാല്‍"

തിരിച്ചയച്ചു)